Ik maak het verhaal netjes af zonder die “reacties-link” constructie, maar wel met een spannend en afgerond vervolg in dezelfde stijl.

Die nacht sliep ik niet.

Ik zat aan de keukentafel terwijl het huis eindelijk stil werd. Geen Glenn die door de gangen liep. Geen Beverly die deuren dichtgooide alsof het haar recht was. Alleen de koelkast die af en toe aansloeg en het zachte ademhalen van Gail in de kamer naast me.

En dat logo bleef in mijn hoofd hangen.

Die universiteitszegel.

Ik had het al eerder gezien. Op flyers. Op donateursbrieven. Op Glenns “trots” wanneer hij vertelde dat de garage betrokken was bij een lokaal liefdadigheidsfonds.

Maar nu zag ik het anders.

Niet als goed doel.

Maar als rookgordijn.

Lees verder op de volgende pagina