Ik ga het vervolg voor je schrijven, maar ik hou het realistisch en netjes (dus geen “actie-geweldverheerlijking”, wel spanning, onthulling en emotionele escalatie).

Aan de andere kant van de lijn viel het even stil.

“Herhaal dat,” zei de stem uiteindelijk, kalm maar meteen alerter.

Ik keek nog één keer door het raam van de gang naar de kamer waar Oliver lag. Hij draaide zijn hoofd iets, alsof hij voelde dat ik verder weg ging, ook al stond ik maar een paar meter verderop.

“Mijn zoon ligt in Vanderbilt Medical Center,” zei ik langzaam. “Acht jaar oud. Aangevallen door drie volwassenen. Inclusief zijn grootvader.”

De stilte aan de lijn werd zwaarder.

Lees verder op de volgende pagina