Grace legde de scheidingspapieren rustig op het nachtkastje naast haar ziekenhuisbed.

Ethan fronste.

Hij had tranen verwacht.

Misschien woede.

Misschien smeekbedes.

Maar niet deze kalmte.

“Heb je me gehoord?” vroeg hij scherp. “Ik neem Noah mee.”

Grace keek naar haar slapende tweeling. Noah lag rustig in zijn wiegje, terwijl Ava zachtjes bewoog in haar slaap.

Toen keek ze weer naar Ethan.

“Ik heb je gehoord.”

“Mooi.”

Hij stak zijn handen in zijn zakken.

“Dan begrijp je dat dit de beste oplossing is.”

Grace glimlachte opnieuw.

Niet spottend.

Niet bitter.

Gewoon kalm.

“Als jij dat denkt.”

Ethan aarzelde even.

Voor het eerst voelde hij zich ongemakkelijk.

Toch draaide hij zich om en liep naar de deur.

“Een advocaat neemt contact met je op.”

Zonder nog iets te zeggen vertrok hij.

De deur viel dicht.

De kamer werd stil.

Lees verder op de volgende pagina