Rebecca verstijfde toen ze me in de deuropening zag staan.

Philip stond naast haar met Alice’ roze rugzak nog in zijn hand. Zijn zelfverzekerde glimlach van vroeger die week was verdwenen. Beiden keken eerst naar mij, daarna naar het nieuwe slot en vervolgens naar het briefje dat nog steeds op het aanrecht lag.

“Wat is dit?” vroeg Rebecca.

Haar stem klonk gespannen.

Niet bezorgd.

Niet verward.

Gespannen.

Ik deed een stap opzij zodat Alice naar buiten kon komen.

Mijn kleindochter rende meteen naar haar ouders.

Rebecca sloeg haar armen om haar heen.

“Lieverd, heb je een leuke week gehad?”

“Ja!” antwoordde Alice vrolijk. “Oma en ik hebben koekjes gebakken. En we hebben schatten verstopt.”

Heel even ontmoetten mijn blik en die van Rebecca elkaar.

Ze wist niet hoeveel Alice precies wist.

En ik wist dat zij dat niet wist.

Dat maakte haar nerveus.

“Kunnen we naar binnen?” vroeg Philip.

“Jullie kunnen binnenkomen om te praten,” zei ik rustig.

Lees verder op de volgende pagina