De telefoon bleef trillen in mijn handtas terwijl ik over de parkeerplaats liep. Eén naam bleef op het scherm verschijnen: Ethan Harper. Daarna volgden berichten. Eerst kort, verwarrend. Daarna sneller, paniekeriger.

“Wat bedoel je met ontslag?”
“Dit is niet grappig.”
“Bel me terug.”
“Mijn laptop is afgesloten. Wat heb je gedaan?”

Ik liep rustig naar mijn auto alsof het een gewone avond was. Alsof ik net niet een leven had losgekoppeld met één druk op de knop. De lucht buiten was koel, bijna te fris voor de tijd van het jaar. Binnen in mij was het juist precies andersom: een stilte die ik lang niet had gevoeld.

Toen ik instapte, zag ik mijn spiegelbeeld in het raam. Niet de vrouw die altijd aanpaste, altijd uitlegde, altijd gladstreek wat anderen rommelig maakten. Maar iemand die eindelijk niet meer wachtte tot ze serieus genomen werd.

De telefoon ging opnieuw. Deze keer nam ik op.

“Wat heb je gedaan?” Ethan klonk niet boos. Nog niet. Meer alsof de realiteit niet in zijn hoofd paste.

Ik startte de auto.

“Wat nodig was,” zei ik rustig.

“Mijn laptop is geblokkeerd. Mijn manager zegt dat ik ben… geschorst?” Hij lachte kort, nerveus. “Dat kan niet kloppen.”

Ik draaide de parkeerplaats af.

“Het klopt wel,” zei ik. “Je bent ontslagen.”

Lees verder op de volgende pagina