Skip to content
Ik sloot mijn ogen even.
Dan niet als slachtoffer.
Maar als iemand die een fout in hun plan had ontdekt.
Ze hadden één ding verkeerd ingeschat.
Ik leefde nog.
En ik hoorde alles.
De kamer werd rustiger. Mensen begonnen zich te verplaatsen richting de gang. De focus verschoof weg van de kist.
Dit was mijn moment.
Ik opende mijn ogen.
Adem in.
En duwde het deksel langzaam omhoog.
Het geluid was zacht.
Maar in de stilte klonk het als een explosie.
Iemand draaide zich om.
“Wat was dat?” zei iemand in de verte.
Nog een duw.
Het deksel schoof een paar centimeter verder open.
Licht viel mijn gezicht binnen.
De wereld was niet meer donker.
En op dat moment wist ik: mijn dood was niet het einde van mijn verhaal.
Het was het begin van hun einde.