Skip to content
Adrian keek uit het raam. De pijn op zijn gezicht was nauwelijks zichtbaar, maar onmogelijk te missen.
Estelle veranderde bewust van onderwerp.
“Heb je misschien kleurpotloden bij je?”
Lena wees naar een rugzak.
Binnen enkele seconden lagen er papier en kleurpotloden op tafel.
“Zullen we samen iets tekenen?”
Lena aarzelde.
Toen schoof ze langzaam een geel potlood naar Estelle.
“Jij mag beginnen.”
Het duurde niet lang voordat ze samen lachten om een veel te dikke giraffe die Estelle had getekend. Lena verbeterde de te korte nek met grote precisie en voegde daarna wolken, bloemen en een zon toe.
Vanuit de andere kant van de cabine keek Adrian zwijgend toe.
Hij had zijn dochter al weken niet horen lachen.
Niet zo.
Niet echt.
Na een tijdje liep hij naar de cockpit om enkele zakelijke telefoongesprekken af te handelen via de satellietverbinding.
Toen hij terugkwam, zag hij Lena met haar hoofd tegen Estelles schouder in slaap vallen.
Estelle durfde nauwelijks te bewegen.
Ze streek voorzichtig een pluk haar uit Lena’s gezicht.
“Ze is uitgeput,” fluisterde ze.
Adrian knikte.
“Ze slaapt meestal maar een paar uur per nacht.”
“Ze mist haar moeder enorm.”
Hij antwoordde niet direct.
“Dat doet ze.”
Even bleef het stil.
“En jij?” vroeg Estelle voorzichtig.
Hij keek haar verrast aan.
“Mensen vragen meestal alleen hoe het met Lena gaat.”
“Maar jij hebt ook iemand verloren.”
Hij liet zijn blik weer naar de wolken glijden.
“Ja.”
Meer zei hij niet.
Soms was stilte voldoende.
Tijdens de rest van de vlucht praatten ze over eenvoudige dingen.
Over Boston.
Over Parijs.
Over kinderboeken.
Over hoe Estelle ooit per ongeluk een verjaardagstaart had laten vallen vlak voor een kinderfeestje.
Zelfs Adrian moest lachen.
Toen het vliegtuig eindelijk aan de daling begon richting Parijs, voelde niemand zich nog een vreemde.
Op de luchthaven wachtte inderdaad een vrouw in een rood jasje.
Ze glimlachte professioneel zodra Adrian verscheen.
“Goedemiddag, meneer Laurent.”
Maar Lena verborg zich direct achter Estelle.
Adrian zag het meteen.
Hij keek naar zijn dochter.
“Lena?”
“Ik wil niet met haar mee.”
De vrouw keek zichtbaar ongemakkelijk.
“Ze heeft vandaag gewoon een moeilijke dag.”
Estelle zei niets.
Ze kende de situatie niet goed genoeg om conclusies te trekken.
Maar Adrian kende zijn dochter wel.
En hij kende haar reacties.
Hij draaide zich rustig naar de vrouw.
“Ik denk dat wij vandaag zonder uw hulp verder kunnen.”
De glimlach van de vrouw verdween een fractie van een seconde.
“Natuurlijk.”
Ze liep weg.