“Nee,” zei Richard rustig. “Je oefende druk uit.”

Hij keek opnieuw naar mij.

“Grace, ik heb Ethan meerdere keren gezegd dat liefde niet ophoudt zodra het moeilijk wordt.”

Ik voelde tranen opkomen.

Richard vervolgde:

“Hij luisterde niet.”

Margaret draaide zich geïrriteerd om.

“Wat heeft dit allemaal nog voor zin?”

Richard antwoordde zonder zijn stem te verheffen.

“Omdat keuzes gevolgen hebben.”

Hij pakte een tweede document.

“Deze papieren hebben niets met geld te maken.”

Margaret fronste.

“Waar dan wel mee?”

“Met verantwoordelijkheid.”

Hij legde uit dat hij enkele maanden eerder samen met zijn advocaat een nieuw testament had opgesteld.

“Margaret wist daar niets van.”

Ze keek hem geschrokken aan.

“Richard…”

“Ik heb besloten dat mijn nalatenschap niet afhankelijk zal zijn van familiebanden alleen.”

Ze staarde hem sprakeloos aan.

“Ik wil dat mijn bezittingen terechtkomen bij mensen die laten zien wat trouw, zorg en medemenselijkheid betekenen.”

Hij keek naar mij.

“Grace, jij hebt ondanks je ziekte altijd gevraagd hoe het met anderen ging.”

Ik voelde me ongemakkelijk.

“Dat is toch normaal?”

Richard glimlachte flauwtjes.

“Helaas niet voor iedereen.”

Hij vertelde hoe verpleegkundigen hem hadden gebeld nadat Margaret zich respectloos tegenover het personeel had gedragen.

Ook had hij gehoord dat verschillende buren regelmatig boodschappen voor mij deden, terwijl mijn eigen familie ver weg woonde.

“Die mensen vroegen niets terug.”

Margaret schudde ongelovig haar hoofd.

“Je gaat toch niet…”

“Nee.”

Hij onderbrak haar rustig.

“Ik ga niemand straffen.”

Hij keek haar lang aan.

“Maar ik ga ook geen gedrag belonen dat anderen pijn doet.”

Margaret ging langzaam op een stoel zitten.

Voor het eerst sinds ik haar kende had ze geen antwoord klaar.

Op dat moment werd er zacht op de deur geklopt.

Een verpleegkundige kwam binnen.

“Excuseer dat ik stoor.”

Ze glimlachte vriendelijk naar mij.

“Grace, er is iemand die bloemen voor u heeft afgegeven.”

Ze zette een groot boeket op tafel.

Er zat een klein kaartje aan.

Ik opende het voorzichtig.

Er stond slechts één zin op.

“Blijf geloven in betere dagen.”

Geen afzender.

Richard keek naar de bloemen.

“Zie je?”

Ik keek vragend op.

“Er zijn meer mensen die om je geven dan je misschien denkt.”

Later die middag vertrok Margaret zonder nog iets te zeggen.

Richard bleef nog even.

“Mag ik eerlijk zijn?”

“Natuurlijk.”

“Ik kan niet veranderen wat er gebeurd is.”

Hij keek uit het raam.

“Maar ik wil wel proberen iets goeds te doen vanaf vandaag.”

Hij vertelde dat hij met mijn arts had gesproken.

Niet over mijn medische gegevens, maar over praktische hulp.

Hij wilde ervoor zorgen dat ik thuiszorg kon krijgen zodra ik sterk genoeg was om het ziekenhuis te verlaten.

Ook bood hij aan om mij naar afspraken te brengen zolang dat nodig was.

Ik was even stil.

“Waarom doet u dit?”

Hij glimlachte vermoeid.

Lees verder op de volgende pagina