…Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil.

“Alles?” vroeg Logan uiteindelijk, alsof hij zeker wilde weten dat ik niet overdrijf.

“Alles,” antwoordde ik rustig.

Geen emotie. Geen twijfel.

Alleen duidelijkheid.

Het penthouse, de meubels, de kunst aan de muren, zelfs de privé-parkeerplaats waar Ethan altijd zo trots op was geweest – alles stond juridisch los van hem. Alles stond op naam van de holding die mijn tante had opgezet, en na haar overlijden was het beheer automatisch naar mij overgegaan.

Ethan had nooit de moeite genomen om de kleine letters te lezen.

Hij hield van controle, maar alleen van de illusie ervan.

“En de tijdlijn?” vroeg Logan.

“Voor donderdag,” zei ik. “Hij komt maandag terug.”

Weer stilte.

Toen zei hij: “Begrepen.”

Ik legde de telefoon neer en keek naar de stad die langzaam wakker werd. De skyline van Seattle glansde in het zachte licht, alsof niets op het punt stond te veranderen.

Maar alles stond al op instorten.

Die ochtend verliep zoals elke andere ochtend voor Ethan.

Dat wist ik, omdat ik hem kende.

Hij zou Bora Bora binnenvliegen, champagne bestellen, lachen om iets wat Kayla zei, en zichzelf overtuigen dat hij eindelijk “vrij” was. Vrij van verantwoordelijkheid. Vrij van mij.

Hij dacht dat hij gewonnen had.

En dat was precies waarom hij zou verliezen.

Tegen de middag had ik al drie biedingen ontvangen.

Het penthouse was gewild. Niet alleen vanwege de locatie, maar vanwege de naam die eraan verbonden was. Ethan Cole was in zijn wereld een symbool van succes. Niemand wist dat het fundament onder dat succes al uit zijn handen was geglipt.

Logan belde opnieuw.

Lees verder op de volgende pagina