De plank sprong niet zomaar los — hij leek van onderaf omhoog gedrukt te worden, alsof iets daaronder al die tijd had gewacht om ontdekt te worden.

Ik bleef verstijfd staan, mijn adem hoog in mijn borst. Buiten ging het bonzen door. Het hout van de voordeur kraakte gevaarlijk.

“Leah! Dit is je laatste kans!” schreeuwde mijn moeder.

Maar haar stem klonk nu anders. Niet alleen boos… er zat iets gehaasts in. Iets nerveus.

Mijn blik gleed terug naar de vloer.

Langzaam zette ik een stap naar voren. Mijn hand trilde toen ik de zaklamp dichterbij hield. Onder de losgekomen plank zat geen gewone kruipruimte. Ik zag metaal. Donker, roestig… maar duidelijk een luik.

Een verborgen luik.

Mijn hart sloeg over.

“Wat hebben jullie gevonden…?” fluisterde ik tegen mezelf.

Alsof het huis antwoord gaf, kraakte het luik zachtjes.

Mijn telefoon trilde opnieuw.

GA NIET NAAR BENEDEN. ZE WACHTEN DAAR OOK.

Mijn keel werd droog. “Wie is dit?” fluisterde ik, maar er kwam geen antwoord.

Buiten klonk een harde klap — glas sprong. Ze waren via het raam naar binnen gekomen.

Ik had geen tijd meer.

Mijn ogen schoten tussen de keukendeur en het luik. Vluchten of ontdekken.

En toen besefte ik iets.

Rachel had gezegd: “Ze heeft het voor ons gevonden.”

Lees verder op de volgende pagina