Caleb lachte kort, alsof ik een grap had gemaakt.

“Is dat een dreigement?”

“Nee,” antwoordde ik rustig. “Dat is een observatie.”

De kamer werd stil. Alleen Noah’s zachte gehuil was nog hoorbaar terwijl ik hem voorzichtig wiegde.

Mia stond langzaam op. Haar ogen waren rood van het huilen. Ze zag er moe uit, veel vermoeider dan een jonge moeder zou moeten zijn.

“Ik ga Noah voeden,” zei ze zacht.

Voor het eerst die nacht deed Caleb een stap opzij.

Ik gaf haar de baby en zag hoe haar gezicht direct veranderde toen ze Noah in haar armen hield. Alsof ze eindelijk weer adem kon halen.

Caleb keek me strak aan.

“We praten morgenochtend verder.”

“Daar reken ik op,” zei ik.

Hij draaide zich om en verliet de kamer.

Toen de deur achter hem dichtviel, zakte Mia neer in de schommelstoel.

Ze begon opnieuw te huilen.

Ik knielde naast haar.

“Lieve schat,” fluisterde ik. “Hoe lang is dit al aan de gang?”

Ze antwoordde niet meteen.

Lees verder op de volgende pagina