Nathan bleef enkele seconden voor de deur van Emma’s appartement staan.

De woorden die ze aan de telefoon had uitgesproken, echoden nog steeds door zijn hoofd.

“Je hebt nog steeds geen idee wat je hebt gedaan.”

Hij had jarenlang onderhandeld met ministers, miljardairs en investeerders. Toch voelde hij zich nu nerveuzer dan ooit.

Hij klopte aan.

Na enkele ogenblikken ging de deur open.

Emma stond voor hem.

Ze zag er moe uit, maar haar blik was vastberaden.

“Kom binnen,” zei ze.

Nathan stapte naar binnen.

Het appartement was klein maar netjes. Aan de muur hingen tekeningen van de tweeling. Op een boekenplank stonden natuurkundeboeken naast kinderverhalen.

Het voelde warm.

Levend.

Heel anders dan zijn enorme penthouse.

Emma wees naar een stoel.

“Ga zitten.”

Nathan gehoorzaamde.

Voor een paar seconden zei niemand iets.

Toen haalde Emma diep adem.

“Waarom heb je dat gedaan?”

“Het laboratorium?” vroeg Nathan.

Ze knikte.

“Ik wilde helpen.”

“Waarom?”

Nathan keek haar aan.

“Omdat ik je zag in die bakkerij.”

Emma sloot even haar ogen.

“Dat dacht ik al.”

“Ik kon niet wegkijken.”

“En toen besloot je mijn leven opnieuw binnen te stappen?”

“Nee,” antwoordde hij eerlijk. “Ik wilde juist op afstand blijven.”

Emma lachte kort.

Niet uit plezier.

Maar uit ongeloof.

“Dat is altijd jouw probleem geweest, Nathan.”

Hij fronste.

“Wat bedoel je?”

“Je denkt dat geld alles oplost.”

De woorden kwamen harder binnen dan hij verwacht had.

“Ik probeerde alleen iets goeds te doen.”

“Dat weet ik.”

Ze ging tegenover hem zitten.

“Maar je begrijpt nog steeds niet wat er werkelijk is gebeurd.”

Nathan voelde zijn maag samentrekken.

“Vertel het me.”

Emma keek naar de gang die naar de slaapkamers leidde.

Daar sliepen Ethan en Noah.

Hun zonen.

Of tenminste, dat vermoedde hij inmiddels.

“Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, was onze scheiding al afgerond.”

Lees verder op de volgende pagina