De kamer viel meteen stil.

Het soort stilte dat niet rustig is, maar gespannen. Alsof iedereen tegelijk zijn adem inhoudt zonder te weten waarom.

Robbert keek als eerste op.

“Wat bedoel je?” vroeg hij met een glimlach die net iets te strak zat.

Kate legde haar hand op haar glas wijn, haar vingers licht trillend, al zou niemand anders dat misschien hebben opgemerkt.

Ik keek hen allebei aan.

Niet boos. Niet emotioneel.

Gewoon helder.

“Voordat we gaan eten,” herhaalde ik rustig, “wil ik iets met jullie delen.”

Ik haalde een dunne map uit mijn tas.

Niet groot. Niet opvallend.

Maar zwaar genoeg om iemands leven te veranderen.

Ik legde hem langzaam op de tafel.

“Wat is dat?” vroeg Kate zacht.

Ik glimlachte.

“Gewoon iets dat ik vond.”

Robbert lachte kort.

“Anna, dit is toch niet zo’n dramatisch moment, hoop ik?”

Hij probeerde luchtig te doen. Zoals altijd. Zoals iemand die denkt dat controle behouden betekent dat de waarheid niet bestaat.

Ik opende de map.

“Jullie herinneren je donderdag nog?” vroeg ik.

Kate verstijfde.

Heel even maar.

Maar ik zag het.

Robbert nam een slok wijn.

“Welke donderdag?” zei hij.

Lees verder op de volgende pagina