Skip to content
“Zijn alle documenten klaar?”
“Meer dan klaar. De rechter heeft vanmiddag een voorlopig bevel ondertekend. Vanaf morgenochtend worden de resterende rekeningen tijdelijk bevroren totdat het onderzoek is afgerond.”
Daniel sloot even zijn ogen.
Hij voelde geen vreugde.
Alleen opluchting.
“Bedankt.”
“Je hebt zelf het meeste werk gedaan,” antwoordde Melissa. “Je hebt alles zorgvuldig bijgehouden.”
Nadat hij had opgehangen, hoorde hij voetstappen achter zich.
Zijn moeder stond in de deuropening.
“Je maakt hier wel een heel drama van.”
Daniel draaide zich langzaam om.
“Drama?”
“Families hebben nu eenmaal ruzie.”
“Jullie hebben mijn vrouw en mijn dochter midden in een sneeuwstorm buiten gezet.”
Evelyn zuchtte.
“Claire luisterde niet.”
“Waar moest ze naar luisteren?”
“Ze moest begrijpen dat wij weten wat goed is voor deze familie.”
Daniel schudde langzaam zijn hoofd.
“Dat is precies het probleem.”
Nog voor zijn moeder kon antwoorden, ging de deurbel.
Twee politieagenten stonden buiten.
Richard kwam nieuwsgierig de hal in.
“Waar gaat dit over?”
Een van de agenten stapte naar voren.
“Meneer Richard Hayes?”
“Ja.”
“Wij willen graag enkele vragen stellen over financiële transacties die momenteel worden onderzocht.”
Richard lachte hardop.
“Dit is belachelijk.”
Daniel zei niets.
Hij keek alleen toe.
Na enkele minuten vertrokken de agenten weer. Richard was niet gearresteerd, maar hij moest de volgende ochtend verschijnen voor een officieel verhoor.
Zijn zelfverzekerde glimlach was verdwenen.
De volgende ochtend bezocht Daniel eerst Claire in het ziekenhuis.
Ze zat rechtop in bed terwijl Lily rustig lag te slapen in een wiegje naast haar.
“Hoe voel je je?” vroeg hij.
“Veel beter.”
Ze keek hem bezorgd aan.
“En jij?”
Hij glimlachte voorzichtig.
“Nu pas begin ik thuis te komen.”
Claire pakte zijn hand vast.
“Ik wilde je nooit belasten tijdens je uitzending.”
“Dat weet ik.”
“Ik dacht dat ik het zelf kon oplossen.”
“Dat hoefde je nooit alleen te doen.”
Ze kreeg tranen in haar ogen.
“Ik was bang.”