Vivian bleef rechtop zitten met haar geoefende houding van elegante weduwe. Haar vingers rustten licht op haar handtas, alsof ze al zeker wist dat de overwinning binnen handbereik lag. Mason keek ondertussen verveeld rond in de rechtszaal, alsof dit slechts een formaliteit was voordat hij eindelijk kreeg wat hij wilde.

Maar rechter Maren bleef naar de envelop kijken die half zichtbaar uit mijn tas stak.

Zijn blik werd plotseling scherp.

“Mevrouw Vale,” zei hij langzaam, “mag ik vragen waar u die envelop vandaan hebt?”

Vivian glimlachte onmiddellijk zelfverzekerd.

“Waarschijnlijk weer een van haar theatrale acties, edelachtbare. Eleanor heeft altijd moeite gehad om fictie van werkelijkheid te onderscheiden.”

Ik antwoordde niet meteen.

In plaats daarvan haalde ik de envelop rustig uit mijn tas en legde hem op tafel.

Het gouden embleem erop was klein maar herkenbaar.

Niet voor het publiek.

Niet voor Mason.

Lees verder op de volgende pagina