Tegen zonsopgang was Adrian Vale’s perfecte bruiloft niet langer van hem.

De eerste persoon die ik belde was Elise van het Grand Meriton Hotel. Zij beheerde de balzaal waar Adrian maandenlang over had opgeschept tegenover zijn zakenpartners.

“Elise,” zei ik rustig terwijl ik uit het raam keek naar de lege straat beneden, “ik wil alle reserveringen die onder mijn bedrijfsrekening vallen annuleren.”

Er viel een korte stilte.

“Alles?” vroeg ze voorzichtig.

“Alles.”

“Ook het repetitiediner? De suites? De privébeveiliging?”

“Vooral die.”

Ik hoorde toetsen tikken.

“Elke boeking stond op uw naam, mevrouw Laurent,” zei ze uiteindelijk. “De annuleringen zijn bevestigd.”

“Dank je.”

Het tweede telefoontje ging naar Matteo Ricci, de chefkok die Adrian koste wat kost wilde hebben.

“Zeg alsjeblieft niet dat hij weer het menu wil aanpassen,” mompelde Matteo slaperig.

“Nee,” zei ik. “De bruiloft gaat niet door.”

Hij werd meteen wakker. “O.”

“Je krijgt volledig betaald voor de voorbereidingen,” vervolgde ik. “Maar de datum komt vrij.”

“Dat spijt me, Mara.”

“Dat hoeft niet.”

Het derde telefoontje was het belangrijkste.

Mijn vader nam op na de eerste toon.

“Je bent laat wakker,” zei hij.

Lees verder op de volgende pagina