Olivia haalde diep adem.

“Ik wist zelf niet dat ik zwanger was toen we scheidden.”

Liam staarde haar aan.

“Je… wist het niet?”

Ze schudde haar hoofd.

“Pas enkele weken later.”

Voor een moment leek hij werkelijk geraakt.

Maar Olivia kende hem inmiddels goed genoeg.

Zelfs zijn schuldgevoel draaide vaak om hemzelf.

Niet om anderen.

Niet om de pijn die hij had veroorzaakt.

Maar om het ongemak dat hij voelde wanneer hij besefte dat hij de verkeerde keuze had gemaakt.

“En de baby’s?” vroeg hij.

“Het zijn er twee.”

Zijn ogen werden groot.

“Twee?”

Olivia knikte.

Een jongen en een meisje.

Voor een paar seconden leek de wereld om hen heen te verdwijnen.

Geen camera’s.

Geen gala.

Geen journalisten.

Alleen twee mensen die ooit van elkaar hadden gehouden.

Toen verscheen Khloe bij zijn zijde.

Perfect opgemaakt.

Perfect gekleed.

Maar niet langer perfect kalm.

“Liam,” zei ze voorzichtig.

Zijn aandacht bleef echter op Olivia gericht.

En dat zag Khloe onmiddellijk.

Olivia zag het ook.

Voor het eerst voelde ze geen pijn.

Geen jaloezie.

Geen verdriet.

Alleen afstand.

Dezelfde afstand die ontstaat wanneer een wond eindelijk geneest.

“Ik moet gaan,” zei Olivia.

“Kunnen we praten?” vroeg Liam snel.

“Over wat?”

Hij aarzelde.

“Over ons.”

Olivia glimlachte flauwtjes.

“Er is geen ons meer.”

Daarna draaide ze zich om en liep naar buiten.

Deze keer volgde niemand haar.

De volgende ochtend ontplofte het internet.

Elke nieuwssite gebruikte dezelfde foto’s.

Olivia in haar witte jurk.

Liam die haar sprakeloos aanstaarde.

Het gebroken champagneglas.

Binnen enkele uren waren er duizenden artikelen verschenen.

Sommige speculeerden.

Andere verzonnen complete verhalen.

Maar één ding werd overal besproken.

Waarom zag Liam Hayes eruit alsof hij zojuist de grootste fout van zijn leven had ontdekt?

Olivia besteedde geen aandacht aan de berichten.

Ze zat op het balkon van haar appartement met een kop thee.

De ochtendzon verwarmde haar gezicht.

Voor haar lag een stapel babyboeken.

Naast haar stond een klein wiegje dat nog in elkaar gezet moest worden.

Voor het eerst in lange tijd voelde haar leven vredig.

Niet perfect.

Maar vredig.

Toen ging haar telefoon.

Een onbekend nummer.

Ze twijfelde even.

Daarna nam ze op.

“Hallo?”

“Livia.”

Ze sloot haar ogen.

Liam.

“Natuurlijk.”

“Kunnen we afspreken?”

“Waarom?”

Een lange stilte volgde.

Toen antwoordde hij eerlijker dan ze had verwacht.

“Omdat ik niet kan stoppen met denken.”

Olivia keek naar de skyline van Manhattan.

“Dat is niet mijn verantwoordelijkheid meer.”

“Livia…”

“Nee, Liam.”

Haar stem bleef kalm.

“Je hebt een keuze gemaakt.”

“Ik weet het.”

“En nu moet je daarmee leven.”

Ze verbrak de verbinding.

Niet uit woede.

Maar uit rust.

Soms is verdergaan geen explosie.

Soms is het simpelweg een deur sluiten die al lang openstond.

Een week later veranderde alles opnieuw.

Niet door Liam.

Maar door Alexander Reed.

De man die al maanden langzaam een plaats in haar leven had gevonden.

Alexander was een succesvolle investeerder.

Rustig.

Bescheiden.

Respectvol.

Het tegenovergestelde van de man die ooit dacht dat succes belangrijker was dan loyaliteit.

Lees verder op de volgende pagina