Skip to content
DEEL 2
Die nacht sliep ik geen seconde.
Het huis was stil, maar het voelde alsof elke muur een geheim verborg. Beneden brandden nog steeds de kaarsen rond Camila’s kist. Af en toe hoorde ik voetstappen van personeel dat zich voorbereidde op de begrafenis van de volgende dag.
Ik zat alleen in het kantoor van mijn vader en draaide de donkerblauwe knoop tussen mijn vingers.
De kras op Rodrigo’s nek.
De haast waarmee mijn moeder de crematie wilde regelen.
De ontbrekende medische dossiers.
Niets bewees iets op zichzelf.
Maar samen vormden ze een patroon.
En Camila had me altijd geleerd om patronen serieus te nemen.
Om kwart voor zes verliet ik het huis via een zijdeur.
Niemand zag me vertrekken.
De lucht boven San Miguel de Allende was nog donkerblauw toen ik het privéziekenhuis bereikte. De nooduitgang bevond zich achter het gebouw, verborgen tussen hoge cipressen.
Dokter Ana Lucía Méndez wachtte al op me.
Ze zag er uitgeput uit.
“Kom snel binnen,” zei ze.
We liepen door een stille gang naar een klein kantoor.
Zodra de deur gesloten was, schoof ze een map naar me toe.
“Dit is alles wat ik heb kunnen verzamelen.”
Mijn handen trilden toen ik de documenten opende.
“Wat staat erin?”
“De waarheid begint hier.”