Skip to content
De rest van de rit verliep in stilte.
Niet de rustige, vertrouwde stilte die Pieter en Matteo normaal deelden, maar een zware, drukkende stilte waarin gedachten tegen elkaar botsten.
Pieter hield zijn ogen strak op de weg gericht, maar in zijn hoofd speelde zich iets heel anders af.
Een kind.
Acht jaar oud.
Bang in zijn eigen huis.
Toen ze de lange oprijlaan van de villa bereikten, vertraagde hij bewust. De imposante hekken gingen automatisch open, zoals altijd. Alles zag er perfect uit. Onberispelijk. Alsof hier niets verkeerd kón zijn.
Maar Pieter wist beter.
Hij parkeerde de auto en draaide zich nog één keer naar Matteo.
— Luister goed naar me, — zei hij zacht maar vastberaden. — Jij hebt niets verkeerd gedaan. Wat er ook gebeurt, onthoud dat.
Matteo knikte zwakjes.
— Gaat u het zeggen? — fluisterde hij.
Die vraag sneed dwars door hem heen.
Pieter aarzelde een fractie van een seconde. Niet omdat hij twijfelde of hij iets moest doen… maar omdat hij wist dat wat hij ging doen gevolgen zou hebben.
Grote gevolgen.
— Ik ga ervoor zorgen dat je veilig bent, — antwoordde hij uiteindelijk.
Matteo leek dat antwoord niet helemaal te begrijpen, maar hij hield zich eraan vast.
De voordeur ging open nog voordat ze konden aanbellen.
Valeria stond daar.
Perfect gekleed. Haar houding recht. Haar blik scherp.
— Jullie zijn laat, — zei ze koel.
Pieter stapte uit en opende de deur voor Matteo, zoals altijd.
Maar dit keer hield hij hem iets langer tegen.
— Hij voelt zich niet goed, — zei Pieter. — Misschien is het verstandig dat een dokter naar hem kijkt.