Het zilver glansde onder het licht van de kroonluchter.

Daniel leunde naar voren. “Goed zo. Open het.”

Er viel een korte stilte.

Alle drie keken ze verwachtingsvol.

Ik pakte het deksel vast.

En glimlachte.

Niet vriendelijk.

Niet lief.

Maar definitief.

“Je had gelijk,” zei ik zacht.

Daniel knikte tevreden. “Natuurlijk had ik gelijk.”

“Over één ding,” voegde ik toe.

Zijn blik verhardde. “Wat bedoel je?”

Ik tilde het deksel op.

De stilte die volgde was anders dan eerder die avond.

Zwaarder.

Kouder.

Gloria’s glimlach verdween als eerste.

Vanessa’s hand verstijfde in de lucht.

Daniel bewoog niet.

Op het dienblad lag geen eten.

Alleen een dunne map.

Zwart.

Gevuld.

En bovenop: een USB-stick.

“Wat is dit?” vroeg Daniel langzaam.

“De waarheid,” zei ik.

Gloria lachte nerveus. “Doe niet zo dramatisch, Claire.”

Ik keek haar aan. “Je zult het nodig hebben.”

Daniel schoof de map naar zich toe en opende hem.

De eerste pagina.

Zijn gezicht veranderde niet meteen.

Maar zijn ogen werden harder.

“Waar heb je dit vandaan?” vroeg hij.

Ik bleef rustig staan. “Uit jouw leven. Ik heb alleen gekeken waar jij dacht dat niemand keek.”

Hij bladerde verder.

Langzamer nu.

Zijn moeder boog zich over de tafel. “Daniel… wat is dat?”

Maar hij antwoordde niet.

Want op dat moment zag hij de screenshots.

De overschrijvingen.

De berichten.

De opname waarin zijn eigen stem te horen was.

Vanessa stond plotseling op. “Dit is nep.”

Ik schudde mijn hoofd. “Nee.”

Daniel sloeg de map dicht.

Hard.

“Je hebt me gevolgd,” zei hij scherp.

“Nee,” antwoordde ik. “Ik heb alleen opgelet.”

Lees verder op de volgende pagina