Skip to content
Nina bleef een paar seconden bewegingloos staan. Het geluid van de zacht kokende kippenmaagjes in de keuken was het enige wat de stilte doorbrak. Ze keek naar de opgevouwen bon in haar hand en voelde een vreemd voorgevoel. Normaal gesproken zou ze hem ongezien terugstoppen, maar iets hield haar tegen.
Langzaam vouwde ze het papier open.
Het bleek geen gewone kassabon te zijn.
Bovenaan stond de naam van een bank. Daaronder zag ze een storting van € 2.450, slechts twee dagen geleden. Nog verder naar beneden stond het actuele saldo van de rekening.
€ 18.730,42.
Nina kneep haar ogen dicht en keek opnieuw.
Ze wist zeker dat ze zich niet vergiste.
Oleg had haar verteld dat zijn salaris maandenlang was verlaagd, dat de fabriek nauwelijks uitbetaalde en dat ze samen moesten bezuinigen. Toch liet dit bankoverzicht iets heel anders zien.
Ze stopte het papier voorzichtig terug in haar zak en hing de jas op alsof er niets was gebeurd.
Die nacht sliep ze nauwelijks.
Ze bleef zich afvragen waarom haar man hierover had gelogen. Had hij het geld achtergehouden uit angst voor de toekomst? Spaarde hij stiekem voor iets? Of was er een andere verklaring?
De volgende ochtend besloot ze niets te zeggen.
In plaats daarvan begon ze beter op te letten.
De dagen daarna vielen haar ineens allerlei kleine dingen op die ze eerder nooit belangrijk had gevonden.
Oleg tankte altijd zonder zich zorgen te maken over de prijs.
Hij betaalde zijn mobiele telefoon direct wanneer de rekening binnenkwam.
En af en toe kwam hij thuis met nieuwe gereedschappen voor zijn hobby in de garage.
“Een aanbieding,” zei hij dan luchtig.
Maar aanbiedingen kostten ook geld.
Op vrijdag kreeg Nina haar salaris.
Zoals altijd betaalde ze direct de huur, de energierekening en de zorgverzekering. Daarna bleef er nauwelijks iets over.
Toen ze die avond de koelkast opnieuw vulde met de goedkoopste producten, voelde ze voor het eerst geen verdriet meer.
Ze voelde vastberadenheid.
De volgende maandag lunchte ze samen met haar collega en goede vriendin Anja.
“Je ziet er moe uit,” zei Anja.
Nina glimlachte zwak.
“Ik denk dat ik de afgelopen maanden vooral bezig ben geweest met overleven.”
Na een korte stilte vertelde ze wat ze had gevonden.
Anja luisterde aandachtig zonder haar te onderbreken.
Toen Nina klaar was, stelde haar vriendin slechts één vraag.
“Weet je zeker dat je bang bent voor de waarheid?”
Nina dacht even na.