“Nee.”

“Waar ben je dan bang voor?”

“Dat ik mezelf al die tijd heb weggecijferd.”

Die woorden bleven de rest van de dag in haar hoofd rondzingen.

Diezelfde avond pakte ze een notitieboekje.

Ze schreef alle gezamenlijke uitgaven op.

Daarna noteerde ze hoeveel zij de afgelopen zes maanden had betaald.

Boodschappen.

Gas.

Elektriciteit.

Verzekeringen.

Huishoudelijke producten.

Medicijnen.

Vrijwel alles kwam van haar rekening.

Toen Oleg thuiskwam, stond het eten al op tafel.

Geen uitgebreid diner.

Gewoon soep, brood en een salade.

Hij keek verbaasd.

“Geen vlees vandaag?”

Nina keek hem rustig aan.

“Nee.”

“Waarom niet?”

“Omdat mijn budget op is.”

Hij haalde zijn schouders op.

“Dan kopen we volgende week wel weer iets.”

Ze antwoordde niet.

Na het eten ruimde ze de tafel af.

Oleg zette zoals gewoonlijk de televisie aan.

Nina ging tegenover hem zitten.

“Oleg.”

Hij keek op.

“Ja?”

“Ik wil graag samen onze financiën bekijken.”

Zijn glimlach verdween meteen.

“Waarom?”

“Omdat we getrouwd zijn.”

“Ik regel mijn deel.”

“Nee,” zei Nina rustig. “Dat doe je niet.”

Hij keek haar een paar seconden zwijgend aan.

“Waar komt dit ineens vandaan?”

Ze haalde het bankafschrift uit haar vestzak en legde het op tafel.

Zijn gezicht verstarde.

Hij zei niets.

“Wil je uitleggen wat dit is?”

Hij pakte het papier op.

Zuchtte diep.

En legde het weer neer.

“Ik wilde je geen zorgen bezorgen.”

“Door tegen me te zeggen dat er geen geld was?”

“Ik spaarde.”

“Waarvoor?”

Hij keek naar de vloer.

“Voor zekerheid.”

“Voor wie?”

“Weet je hoe onzeker de economie is?”

Nina knikte.

“Dat weet ik.”

“Als ik mijn baan verlies…”

“…dan hebben we spaargeld nodig,” vulde zij aan.

Hij keek opgelucht.

“Precies.”

Ze zweeg even.

“Waarom vertelde je dat niet gewoon?”

Hij antwoordde niet.

“Waarom liet je mij ondertussen al onze boodschappen betalen?”

Lees verder op de volgende pagina