Skip to content
Victor keek zijn moeder aan.
“Is dit waar?”
Maris zweeg.
Dat was voor het eerst die avond.
Brian vervolgde rustig.
“Ook de bankafschriften heb ik bewaard. Iedere maand kwam uw overboeking binnen op de rekening die u kende.”
Victor knikte.
“Dat klopt.”
“Maar twee dagen later werd vrijwel het volledige bedrag telkens doorgestort naar verschillende investeringsrekeningen.”
Een zachte golf van verbazing ging door de zaal.
Victor voelde zijn hart sneller kloppen.
“Op wiens naam?”
Brian keek hem recht aan.
“Op naam van een familieholding die volledig werd beheerd door mevrouw Maris.”
Er viel opnieuw een lange stilte.
Een oom schudde langzaam zijn hoofd.
“Dat kan toch niet waar zijn…”
Brian legde nog een stapel papieren neer.
“Alles is gedocumenteerd.”
Victor bladerde vluchtig door de afschriften.
Iedere maand hetzelfde patroon.
Binnenkomst.
Overboeking.
Nieuwe investering.
Geen enkele betaling aan Catherine.
Geen enkele betaling voor Annie.
Hij sloot zijn ogen.
Drie jaar lang had hij gedacht dat hij voor zijn gezin zorgde.
In werkelijkheid hadden zij niets ontvangen.
Annie pakte voorzichtig zijn hand vast.
“Papa?”
Victor hurkte neer.
“Ja, lieverd?”
“Ben je boos op mama?”
Hij schudde direct zijn hoofd.
“Nee.”
“Ze zei altijd dat jij vast een reden had waarom je niet kwam.”
Zijn keel werd droog.
“Jouw moeder heeft nooit slecht over mij gesproken?”
Annie glimlachte voorzichtig.
“Nee.”
“Ze zei alleen dat je heel hard werkte.”
Victor keek weg om zijn emoties onder controle te krijgen.
Na enkele seconden stond hij weer op.
Hij draaide zich naar zijn moeder.
“Waarom?”
Maris keek hem strak aan.
“Ik deed wat volgens mij het beste was.”
“Voor wie?”
“Voor onze familie.”
Victor schudde langzaam zijn hoofd.
“Mijn vrouw en mijn dochter zijn óók mijn familie.”
Een tante stapte aarzelend naar voren.
“Maris… klopt dit echt?”
Maris antwoordde niet.
In plaats daarvan zei ze zacht:
“Catherine hoorde nooit bij ons.”
Victor keek haar ongelovig aan.
“En daarom vond je het goed dat mijn dochter zonder voldoende eten zat?”
“Ze hadden toch een dak boven hun hoofd?”
Victor sloeg zijn ogen neer.
Op dat moment besefte hij dat de vrouw die hem had opgevoed jarenlang beslissingen had genomen zonder ook maar één keer stil te staan bij de gevolgen voor anderen.
Hij draaide zich naar Brian.
“Waar wonen Catherine en Annie precies?”
Brian gaf hem een klein briefje.
“Ik ben ze af en toe blijven helpen. Meer kon ik helaas niet doen.”
Victor vouwde het briefje zorgvuldig op.
Hij keek vervolgens naar alle gasten.
“Ik bied mijn excuses aan dat deze avond zo is verlopen.”
Niemand reageerde.
Verschillende aanwezigen liepen juist naar Annie toe.