Skip to content
De sneeuw viel dichter, alsof de wereld probeerde te verbergen wat er zojuist was gebeurd.
De oude hond lag stil rond het kleine lichaam, zijn dunne vacht nauwelijks een schild tegen de ijzige wind. Zijn adem was zwaar, onregelmatig, maar hij bewoog niet. Elke spier in zijn lichaam trilde van uitputting, maar hij weigerde zijn plek los te laten.
Onder hem klonk nog een zwak geluid.
Het kind leefde nog.
Dat ene feit hield hem overeind.
In de verte werd het gekraak luider.
Voetstappen.