De naam viel als een steen in de kamer.

Beatrice.

Grace voelde hoe haar knieën even slap werden. Ze greep instinctief de rand van de muur vast om niet te vallen.

Robert keek scherp naar zijn zoon.

“Wie is Beatrice?”

Caleb antwoordde niet meteen. Zijn ademhaling was onregelmatig, alsof elk woord dat hij zou zeggen hem pijn zou doen.

In de kamer waar de pasgetrouwden nog maar net hun eerste nacht zouden beginnen, hing nu alleen nog spanning. De bloemen op het nachtkastje leken plots misplaatst. Te mooi voor iets dat zo donker was geworden.

Caleb stond langzaam op.

“Jullie hebben nooit naar haar gevraagd,” zei hij zacht.

Grace fronste.

“Waar heb je het over?”

Hij slikte.

“Beatrice was mijn vriendin. Twee jaar geleden.”

Katherine’s stem kwam zwak uit de gang.

“Ik wist niet eens dat ze bestond…”

Die woorden troffen Caleb harder dan elke beschuldiging.

Hij draaide zich even weg, alsof hij zichzelf moest verzamelen.

Lees verder op de volgende pagina