Het vliegtuig steeg op precies zoals ik had gepland: stil, gecontroleerd, zonder omkijken.

Aiden zat naast me met zijn koptelefoon op, verdiept in een spelletje dat hij waarschijnlijk al kende uit zijn hoofd. Chloe had haar hoofd tegen mijn arm gelegd en was bijna meteen in slaap gevallen, haar kleine hand nog steeds om mijn mouw geklemd alsof ze bang was dat ik anders zou verdwijnen.

En misschien was dat ook precies wat er net gebeurd was.

Niet alleen een scheiding.

Maar het losmaken van een hele toekomst die nooit echt de mijne was geweest.

Ik keek uit het raam terwijl de stad langzaam kleiner werd. Niet als een herinnering die ik zou missen, maar als een hoofdstuk dat eindelijk dichtging zonder dat ik het nog een keer hoefde te lezen.

Voor het eerst in jaren voelde ik iets wat op ademruimte leek.

Niet geluk.

Niet verdriet.

Maar ruimte.

Aan de andere kant van de stad, in de kraamkliniek, hing een totaal andere sfeer.

De familie Cole zat al uren in de wachtkamer. Ethan’s moeder zat rechtop in een stoel alsof ze elk moment een belangrijk zakelijk contract kon ondertekenen. Zijn vader liep zenuwachtig heen en weer. Lauren zat met haar armen over elkaar, duidelijk overtuigd dat dit moment hun familie eindelijk “compleet” zou maken.

En Ethan zelf?

Lees verder op de volgende pagina