Ik bleef in de deuropening staan, alsof mijn lichaam even niet wist wat het moest doen.

De geur van aangebrand eten hing in de lucht. Mijn moeder’s hand trilde terwijl ze een pan probeerde vast te houden die duidelijk te zwaar voor haar was.

Rachel keek nauwelijks op.

— Wat? — zei ze kortaf, nog steeds naar haar scherm kijkend. — Ze zei dat ze het zelf aankon.

Mijn moeder draaide zich half om. Haar ogen werden groot toen ze me zag.

— David… — fluisterde ze.

En toen zag ik het.

Niet alleen de vermoeidheid.

Niet alleen de zwakte.

Maar angst.

Echte angst.

Ik liep langzaam de keuken in.

— Mam, — zei ik zacht, terwijl ik de pan voorzichtig uit haar handen nam. — Ga zitten. Alsjeblieft.

Ze wilde iets zeggen, maar haar stem brak. Uiteindelijk knikte ze en liep langzaam naar een stoel.

Rachel zuchtte hoorbaar.

— Serieus? Je komt onaangekondigd binnen en doet meteen alsof ik hier niets doe?

Ik draaide me naar haar om.

Dit was geen discussie meer.

— Sinds wanneer kookt zij zelf haar avondeten?

Rachel haalde haar schouders op.

— Ze stond erop. Ik ga haar toch niet tegenhouden?

Mijn blik verschoof naar de tafel.

Een halflege afhaaldoos.

Voor één persoon.

— En jij? — vroeg ik.

Lees verder op de volgende pagina