Ik kende die naam.

Ik had hem jaren niet uitgesproken.

“Dat kan niet,” fluisterde ik. “Jij bent…”

“Ja,” onderbrak hij zacht. “Ik ben haar vader.”

De wereld werd stil.

Niet alleen de kamer. Alles.

De muziek, de stemmen in de gymzaal, zelfs mijn eigen gedachten leken even weg te vallen.

“Dat is onmogelijk,” zei ik scherp. “Elsie heeft geen contact met jou gehad sinds ze een baby was.”

Daniel knikte langzaam.

“Dat klopt.”

Mason keek naar de grond, zichtbaar ongemakkelijk.

“Waarom is hij hier?” vroeg ik. “En wat heeft hij met mijn dochter te maken?”

Daniel keek naar Mason, alsof hij hem toestemming vroeg om verder te spreken.

Mason knikte.

“Hij wist niet dat Elsie mijn dochter was toen hij haar ontmoette,” zei Daniel.

Mijn adem stokte.

“Wat?”

Mason wreef met zijn hand over zijn nek.

“Dat is de afspraak,” zei hij. “Dat ik haar eerst moest leren kennen zonder dat ze wist wie hij was. Zonder dat hij haar zou overweldigen.”

Ik voelde woede opkomen.

“Jullie hebben dus een soort… plan gemaakt achter mijn rug?”

“Geen plan,” zei Daniel snel. “Een kans.”

Ik lachte ongelovig.

“Een kans waarvoor precies?”

Daniel keek naar me, en zijn stem werd zachter.

“Om te zien of ik nog recht had om haar vader te zijn.”

Die woorden hingen zwaar in de lucht.

Ik deed een stap achteruit.

“Je hebt geen recht,” zei ik. “Je hebt haar verlaten.”

Zijn gezicht vertrok.

“Ik weet het,” zei hij. “En dat is precies waarom ik hier ben.”

Er viel een lange stilte.

Mason keek van mij naar Daniel.

“Ze verdient de waarheid,” zei hij uiteindelijk.

Ik voelde mijn handen trillen.

“En wat is die waarheid dan?”

Daniel ademde diep in.

“Toen Elsie klein was, ging ik weg omdat ik dacht dat ik haar zou beschermen,” zei hij. “Ik zat in een moeilijke periode in mijn leven. Ik dacht dat afstand nemen beter was dan een slechte vader zijn.”

Ik onderbrak hem fel.

“Dat is niet beschermen. Dat is verdwijnen.”

Hij knikte.

“Ja,” zei hij zacht. “Dat is precies wat ik heb gedaan.”

Mijn ogen brandden.

“En nu kom je terug omdat ze op een schoolbal zit?”

“Niet alleen daarom,” zei hij snel. “Ik ben al maanden in de buurt.”

Mijn hoofd tolde.

“Mensen zien hem niet,” zei Mason rustig. “Hij wilde eerst observeren. Begrijpen wie ze geworden was.”

“Observeren?” herhaalde ik. “Mijn dochter is geen experiment.”

Daniel keek me recht aan.

“Ze is mijn dochter,” zei hij. “En ik heb al die jaren gemist. Ik wilde niet zomaar in haar leven vallen zonder te weten wie ze is geworden.”

Ik schudde mijn hoofd.

“Dat is geen excuus.”

“Dat weet ik.”

Er viel een stilte die zwaarder voelde dan alle woorden ervoor.

Op dat moment hoorde ik voetstappen in de gang.

Elsie.

Ze stond in de deuropening.

Haar mascara was uitgelopen, haar handen trilden.

“Wat gebeurt hier?” vroeg ze.

Ik draaide me naar haar om.

Lees verder op de volgende pagina