Ik knikte langzaam terwijl de woorden van de opname nog in mijn hoofd bleven rondzingen.

“U hebt net mijn leven gered,” had ik gezegd.

Maar in werkelijkheid voelde het niet alsof ik gered was.

Het voelde alsof iets in mij eindelijk wakker werd.

Claire sloot de laptop niet meteen. Ze keek me aan alsof ze niet zeker wist of ik zou instorten of exploderen.

“Wilt u dat ik de opname doorstuur naar uw advocaat?” vroeg ze voorzichtig.

Ik antwoordde niet meteen.

Mijn zoon Ethan.

Mijn dochter Marissa.

En Vanessa.

Drie mensen die ik het meest vertrouwde.

Drie mensen die blijkbaar al een toekomst zonder mij hadden uitgestippeld.

Ik ademde langzaam in.

“Stuur alles naar mij,” zei ik uiteindelijk. “En maak een back-up.”

Claire knikte meteen.

“En meneer Carter… wat gaat u doen?”

Ik keek naar het raam van haar kantoor. Buiten scheen de zon over de wijngaarden waar drie weken eerder nog muziek en gelach hadden geklonken.

Lees verder op de volgende pagina