Mijn adem stokte.

Op haar kleine rug zag ik een donkere, paarsachtige plek die zich uitstrekte over haar schouderblad. De huid eromheen was rood en gevoelig, alsof elke aanraking pijn deed.

Het was geen kleine stoot.

Geen onschuldig ongeluk.

Dit was iets dat aandacht nodig had.

Onmiddellijk.

Ik dwong mezelf om rustig te blijven, al voelde mijn hart alsof het uit mijn borst zou springen.

“Sophie,” zei ik zacht, “we gaan dit laten nakijken, oké?”

Ze draaide zich langzaam om, haar ogen vol onzekerheid.

“Wordt mama dan boos?” vroeg ze fluisterend.

Die vraag…

Die brak me.

Ik schudde meteen mijn hoofd.

“Nee,” zei ik vastberaden maar rustig. “Jij hebt niets verkeerd gedaan.”

Ze keek me aan, zoekend naar zekerheid.

“Echt?”

Ik knikte.

“Echt.”

Lees verder op de volgende pagina