Ik stond bij het raam en keek uit over het perfect onderhouden gazon, terwijl Vanessa beneden lachte om iets wat een van haar dochters had gezegd.

Voor het eerst in jaren glimlachte ik terug.

Maar deze glimlach bereikte mijn ogen niet.

Hij was koud.

Berekend.

En precies.

“Laat ze maar vliegen,” had Marcus gezegd.

En dat was precies wat ik ging doen.

Niet omdat ik ze wilde laten wegkomen.

Maar omdat ik wilde zien hoe ver ze zouden gaan… voordat ze beseften dat ze zelf in mijn val waren gelopen.

Beneden hoorde ik glazen klinken, stemmen licht en zorgeloos. Alsof ze niet net een kleine financiële explosie hadden veroorzaakt die ergens anders al alarmsystemen liet afgaan.

Ik opende mijn laptop.

Op het scherm stond het dashboard van het systeem.

Elke transactie.

Elke locatie.

Elke stap die ze namen, werd in realtime gevolgd.

Delta First Class bevestigd.

Athene.

Privéchauffeur geboekt.

Luxe hotelreservering.

En het jacht… dat was het interessantst.

Een volledig gehuurd vaartuig, geregistreerd op een tussenbedrijf dat ik zelf ooit had laten onderzoeken tijdens een eerdere zaak.

Ze hadden geen idee dat ze niet alleen geld uitgaven.

Ze waren een spoor aan het trekken.

Een spoor dat rechtstreeks naar hen terug zou leiden.

“Ze denken dat ze winnen,” mompelde ik.

Marcus’ stem kwam via de headset. “Dat doen ze altijd in het begin.”

Lees verder op de volgende pagina