Ik voelde mijn hand naar mijn telefoon gaan nog vóór mijn hoofd volledig bij was.

Maar ik belde niet alleen.

Ik stuurde één kort bericht naar Helen:

“Nu. Bel de politie. Locatie gedeeld.”

Daarna stapte ik uit de auto.

Mijn benen voelden vreemd licht, alsof ze niet helemaal bij mij hoorden. Maar mijn blik bleef strak op dat huis gericht. De blauwe deur. De gesloten gordijnen. De stilte.

Ik liep niet naar de voordeur.

Ik rende.

En precies op het moment dat mijn hand de deur bereikte, ging hij van binnenuit open.

Een man stond in de deuropening. Hij keek verrast, maar niet bang. Alsof hij dit soort onderbrekingen niet gewend was… maar ook niet direct als gevaar zag.

“U kunt hier niet zomaar—” begon hij.

Ik duwde de deur verder open.

“Ik kom mijn dochter halen.”

Mijn stem klonk rustiger dan ik me voelde.

Binnen rook het naar iets kunstmatigs. Schoonmaakmiddel… gemengd met iets anders. Te steriel. Te gecontroleerd.

Ik hoorde stemmen vanuit een andere kamer.

Kinderen.

Mijn hart sloeg één keer hard.

“Waar is ze?” zei ik.

Lees verder op de volgende pagina