“Je zegt dus,” begon ik, terwijl ik mijn blik op Claire richtte, “dat oma Rose van gedachten is veranderd?”

Victor knikte langzaam, alsof hij eindelijk weer controle kreeg over de situatie. “Dat klopt. Ze heeft het testament aangepast.”

Claire glimlachte triomfantelijk.

Mark voegde eraan toe: “Sommige mensen accepteren de realiteit gewoon.”

Ik knikte.

“Ja,” zei ik zacht. “Sommige mensen doen dat.”

Toen pakte ik mijn telefoon van de tafel.

Mijn moeder volgde elke beweging met haar ogen. “Anna, dit is niet het moment voor drama.”

Ik glimlachte flauw.

“Je hebt gelijk. Het is geen drama. Het is administratie.”

Ik ontgrendelde het scherm en legde het plat op tafel, zodat iedereen het kon zien.

Een dossier.

Claire leunde naar voren. “Wat is dat?”

“Het testament van oma Rose,” zei ik rustig.

De kamer werd stil.

Victor lachte kort, onzeker. “Dat heb jij niet.”

“Niet één versie,” antwoordde ik. “Maar drie.”

Mijn moeder fronste. “Drie?”

Ik tikte op het scherm.

“De eerste versie uit 2018. De tweede uit 2020. En de derde…” Ik keek even op. “De enige die geregistreerd is bij de notaris en nooit is gewijzigd.”

Claire’s glimlach vervaagde.

Mark probeerde luchtig te blijven. “En wat bewijst dat?”

Ik keek hem aan.

“Dat jullie verhaal niet klopt.”

Mijn stiefvader schoof zijn stoel iets naar achteren. Het geluid van hout op parket klonk plotseling te hard.

“Anna,” zei hij langzaam, “wat probeer je te zeggen?”

Ik keek hem recht aan.

“Dat jullie nooit de eigenaar van dat huis zijn geworden.”

Een seconde lang gebeurde er niets.

Toen begon Claire te lachen, maar deze keer klonk het anders. Korter. Scherper.

“Dat is belachelijk,” zei ze. “We hebben de sleutels. We wonen daar al in het weekend.”

Ik knikte.

“Dat klopt. Illegaal.”

De stilte die volgde was anders dan eerder.

Zwaarder.

Ik opende het dossier verder.

“Na het overlijden van oma Rose is het huis niet overgedragen. Het stond in een bevroren nalatenschap vanwege een lopend onderzoek naar financiële onregelmatigheden.”

Mijn moeder verstijfde.

Victor keek mij aan alsof hij voor het eerst twijfelde of hij me echt kende.

Claire’s stem werd kleiner. “Welk onderzoek?”

Ik keek haar aan.

“Mijn onderzoek.”

Mark schoot overeind. “Jij?”

“Ja,” zei ik rustig. “Ik werkte toen nog bij een forensisch accountantsbureau. En ik kreeg een melding binnen over ongebruikelijke bankbewegingen in de maanden voor haar overlijden.”

Ik liet een stilte vallen.

“En raad eens wie daar toegang toe had?”

Ik hoefde de namen niet te zeggen.

Ze wisten het al.

Victor stond langzaam op. “Dit is onzin. Je beschuldigt ons van—”

“Fraude?” onderbrak ik hem kalm. “Ja.”

Het woord bleef in de lucht hangen als iets dat niet meer terug te duwen was.

Claire werd bleek. “Je liegt.”

Ik schudde mijn hoofd.

Lees verder op de volgende pagina