Er viel een stilte die zo scherp was dat zelfs het zachte muziekspel van het strijkkwartet leek te haperen.

Sloane draaide zich langzaam naar Nathan.
“Wat bedoel je daarmee?” vroeg ze lachend, maar haar stem klonk al minder zeker.

Nathan bewoog geen spier. Zijn blik bleef op mij gericht, alsof de rest van de zaal verdwenen was.

“Hannah,” herhaalde hij, zachter nu. “Waarom heb je me nooit verteld dat Sloane je zus is?”

Mijn moeder maakte een kort, nerveus geluid. “Nathan, lieverd, dat is niet het moment—”

Maar hij luisterde niet.

Dat zag ik meteen.

Er was iets veranderd in de manier waarop hij stond. Zijn schouders waren niet meer ontspannen, zijn hand niet meer losjes rond zijn glas champagne.

Hij was niet alleen verbaasd.

Hij was geschokt.

En bang.

Sloane lachte opnieuw, maar deze keer te hard. “Dat is mijn zus niet echt zo’n groot ding. We zijn gewoon… verschillend.”

Lees verder op de volgende pagina