Ethan voelde hoe de kamer begon te draaien.

De woorden in het notitieboekje leken zich voor zijn ogen te herhalen, alsof ze zich in zijn hoofd brandden.

Geen emotie.
Geen twijfel.
Alleen planning.

Hij sloeg de pagina langzaam om.

Donderdag.

9:10 uur. Sophie vroeg om eten. Niet gegeven.

14:30 uur. Noah slaapt. Goed moment.

17:00 uur. Controle uitgevoerd.

Zijn vingers begonnen te trillen.

Achter hem hoorde hij Rachel zacht lachen.

“Je begrijpt het verkeerd,” zei ze rustig.

Ethan draaide zich langzaam om.

“Verkeerd?” herhaalde hij. Zijn stem was laag, bijna fluisterend. “Mijn kinderen zeggen dat ze drie dagen geen eten hebben gehad. En jij noemt dat verkeerd begrijpen?”

Rachel zuchtte en liep naar de gootsteen alsof het gesprek haar verveelde.

“Ze zijn dramatisch. Kinderen overdrijven altijd.”

Sophie stond nog steeds in de hoek van de kamer. Ze keek afwisselend naar haar vader en naar Rachel, alsof ze niet wist wat veiliger was: spreken of stil blijven.

Noah stond trillend naast haar.

Lees verder op de volgende pagina