De wachtkamer viel stil toen Sabrina die woorden schreeuwde.

“Ik probeerde alleen maar iets te bewijzen!”

Twee agenten stonden aan weerszijden van haar terwijl bezoekers en verpleegkundigen geschokt toekeken.

Ik lag op een ziekenhuisbed achter een gordijn, nog steeds aangesloten op een monitor. Mijn hartslag was eindelijk aan het stabiliseren, maar mijn handen trilden nog steeds.

Niet door de allergische reactie.

Door het besef dat de vrouw met wie ik over drie weken zou trouwen bewust iets had gedaan waarvan ze wist dat het gevaarlijk kon zijn.

Een rechercheur kwam mijn kamer binnen.

“Mijn naam is inspecteur Daniels,” zei hij rustig. “Bent u in staat om enkele vragen te beantwoorden?”

Ik knikte.

Hij ging zitten en opende een notitieboek.

“Wanneer heeft u mevrouw Cole voor het eerst verteld over uw allergie?”

“Op onze derde date.”

“Was ze zich bewust van de ernst ervan?”

“Ja.”

Ik hoefde daar niet eens over na te denken.

Sabrina was mee geweest naar medische afspraken.

Ze had me meerdere keren mijn EpiPen zien gebruiken.

Ze wist precies wat er kon gebeuren.

De inspecteur noteerde iets.

“Had u ooit de indruk dat zij uw allergie niet geloofde?”

Ik dacht terug aan tientallen kleine opmerkingen.

Je overdrijft.

Het kan toch niet zo erg zijn.

Lees verder op de volgende pagina