“Ze lijkt op haar moeder.”

Svetlana voelde een korte steek van hoop.

“Dus u begrijpt me?”

“Begrijpen is iets anders dan gelijk geven,” zei hij.

De stilte die volgde was zwaar, gevuld met het gezoem van de bijen.

Svetlana besloot directer te zijn.

“Danil heeft alles zo geregeld dat ik niets kan bewijzen. Hij wist precies wat hij deed. En u heeft daaraan meegewerkt.”

De oude man keek haar nu echt aan.

“En jij?” vroeg hij rustig.

“Ik?”

“Ja. Jij. Jij gaf geld zonder contract. Zonder naam op papier. Zonder zekerheid. Waarom?”

Svetlana slikte.

“Omdat ik hem vertrouwde.”

Piotr knikte langzaam, alsof dat antwoord hem niet verbaasde.

“Vertrouwen,” zei hij. “Het mooiste en gevaarlijkste wat mensen elkaar geven.”

Hij stond langzaam op en liep naar een houten kastje naast het huis. Hij haalde er een klein versleten mapje uit.

“Danil dacht dat ik dit nooit zou gebruiken,” zei hij terwijl hij terugkwam.

Svetlana voelde haar hart versnellen.

“Wat is dat?”

Hij legde het mapje voor haar neer.

“Documenten,” zei hij. “Notities. En een paar afspraken die hij zelf vergeten is dat hij ze ooit heeft gemaakt.”

Svetlana opende het mapje voorzichtig.

Binnenin zaten papieren, handgeschreven aantekeningen, en een kopie van een oude overeenkomst.

Ze begon te lezen.

Haar adem stokte.

“Dit… dit kan niet…”

Piotr keek haar aan.

“Hij wilde altijd zekerheid,” zei hij. “Maar hij vergat dat zekerheid twee kanten heeft.”

Svetlana keek op.

“U bedoelt… hij heeft zichzelf vastgelegd?”

De oude man knikte.

“Hij dacht dat hij slim was. Hij dacht dat hij mij gebruikte. Maar hij vergat één ding.”

“Wat dan?”

“Dat ik al zeventig jaar mensen observeer die denken dat ze slimmer zijn dan anderen.”

Svetlana sloot het mapje even.

Lees verder op de volgende pagina