Skip to content
Ik bleef even staan bij de deur, mijn vingers nog om de telefoon geklemd.
De nacht buiten was stil, maar in mijn hoofd klonk alles plots scherp en helder, alsof iemand een oude radio had aangezet die ik al jaren niet meer had gehoord.
Rapport 06:00.
De trainingsbasis van Noah.
En die naam eronder…
Niet iemand die je per ongeluk tegenkomt.
Niet iemand uit het verleden dat toevallig weer opduikt.
Iemand die je alleen ziet wanneer dingen mis dreigen te gaan.
Ik keek nog één keer door het raam van het huis.
Binnen zat Noah rechtop aan tafel, mijn vader sprak nog steeds over leiderschap, en mijn moeder schonk wijn bij alsof alles normaal was.
Alsof ik niet net een deur uit liep die al jaren niet meer echt openstond voor mij.
Ik draaide me om.