Claire verstijfde.

Ze staarde naar Ethan alsof haar ogen haar bedrogen.

“Wat?” fluisterde ze.

Zijn oogleden trilden opnieuw. Zijn blik was wazig, alsof hij door een dikke mist probeerde heen te kijken. Hij leek uitgeput door die paar woorden.

“Jason…” herhaalde hij zwak. “Niet vertrouwen.”

Toen sloten zijn ogen weer.

“Ethan!”

Claire sprong overeind en drukte op de alarmknop naast het bed.

Binnen enkele seconden stormden verpleegkundigen de kamer binnen. Even later volgden artsen, beveiligers en uiteindelijk Vivian Thornton.

De kamer veranderde in een chaos van stemmen en apparatuur.

“Wat is er gebeurd?” vroeg een arts.

“Hij werd wakker!” zei Claire. “Hij sprak tegen me.”

Iedereen keek haar aan.

“Wat zei hij?” vroeg Vivian onmiddellijk.

Claire aarzelde.

De waarschuwing had zo dringend geklonken dat ze instinctief besloot die voor zichzelf te houden.

“Hij was verward,” antwoordde ze. “Ik kon niet alles verstaan.”

Vivian kneep haar ogen samen, maar zei niets.

De volgende uren werden gevuld met onderzoeken. Artsen liepen af en aan. Familieleden verschenen uit alle hoeken van het landgoed.

En Jason?

Jason leek allesbehalve blij.

Hij glimlachte voortdurend, maar zijn glimlach bereikte zijn ogen niet.

“Een wonder,” zei hij tegen iedereen die het wilde horen.

Toch merkte Claire dat hij telkens nerveus naar de artsen keek wanneer zij nieuwe resultaten bespraken.

Laat die avond werd eindelijk bevestigd dat Ethan tekenen van bewustzijn vertoonde.

Lees verder op de volgende pagina