Skip to content
De stilte die volgde nadat Ellie de kamer had verlaten, voelde zwaarder dan alle uren van de bevalling samen.
Jack keek nog steeds naar de deur.
“Ik ga even bij haar kijken,” zei hij zacht.
Ik knikte, te moe om iets anders te doen. In mijn armen bewoog de baby licht, maakte een klein geluid en klemde zijn handje om mijn vinger. Dat simpele gebaar kalmeerde me meteen.
Dit is mijn zoon, dacht ik.
Dat moet wel.
Die eerste nacht probeerde ik Ellies reactie uit mijn hoofd te zetten.
Kinderen zeggen soms vreemde dingen, zeker onder stress. Ze had maandenlang een beeld in haar hoofd gehad van haar broertje—hoe hij eruit zou zien, hoe hij zou voelen. Misschien kwam de werkelijkheid niet overeen met haar fantasie.
Dat was logisch.
Dat was veilig.
Dat was wat ik wilde geloven.
De volgende ochtend was Ellie stil.
Te stil.
Ze zat aan het voeteneinde van mijn bed, haar handen in haar schoot gevouwen. Ze keek niet naar de baby. Niet één keer.
“Wil je hem vasthouden?” vroeg ik voorzichtig.
Ze schudde meteen haar hoofd.
“Waarom niet, lieverd?”
Ze haalde haar schouders op.
“Het is hem niet,” mompelde ze.
Jack en ik wisselden een blik.