“Goedemorgen, lieverd,” zei ze met een warme glimlach. “Heb je goed geslapen?”

Ik knikte licht.

“Een beetje moe,” zei ik. “Het was een lange dag.”

“Dat is normaal,” zei ze. “Maar vandaag regelen we alles, zodat jullie zonder zorgen aan jullie toekomst kunnen beginnen.”

Haar woorden klonken nu anders.

Niet geruststellend.

Maar berekend.

Wyatt kwam binnen en kuste me op mijn wang.

“Alles goed?” vroeg hij.

Ik keek hem aan.

Dit was de man die me uren geleden nog had beloofd dat we een team waren.

“Ja,” zei ik. “Ik vertrouw je.”

Hij glimlachte.

En dat was het moment waarop ik wist dat ik dit tot het einde moest spelen.

—

Na het ontbijt kwam het.

Een map. Netjes. Georganiseerd.

“Gewoon wat formaliteiten,” zei Martha terwijl ze ging zitten. “Het maakt alles makkelijker voor jullie beiden.”

Ik nam plaats tegenover haar. Mijn hart bonsde, maar mijn handen bleven stil.

“Wat voor formaliteiten?” vroeg ik.

“Een volmacht,” zei ze soepel. “Zodat Wyatt alles kan regelen als jij bezig bent met werk. En een gezamenlijke rekening, voor transparantie in het huwelijk.”

“Is dat nodig?” vroeg ik, met een lichte aarzeling in mijn stem.

Wyatt legde zijn hand op de mijne.

“Alleen om het simpel te houden,” zei hij. “Je weet dat ik niets zonder jou zou doen.”

Leugen.

Ik drukte zachtjes op de opnameknop in mijn zak.

“En mijn huis?” vroeg ik.

Een fractie van een seconde.

Dat was alles wat nodig was.

Martha’s glimlach verstevigde.

“Dat blijft natuurlijk van jou,” zei ze. “Maar administratief gezien is het handig als het tijdelijk onder gezamenlijk beheer valt. Voor belastingvoordelen.”

“Welk voordeel precies?” vroeg ik.

Ze aarzelde.

Een kleine, maar duidelijke aarzeling.

“Dat… dat kan de accountant beter uitleggen,” zei ze snel.

Ik knikte langzaam.

“Misschien moet ik eerst met mijn broer praten,” zei ik.

De temperatuur in de kamer leek te dalen.

Wyatt trok zijn hand terug.

“Waarom?” vroeg hij.

“Gewoon,” zei ik. “Hij helpt me altijd met dit soort dingen.”

Martha’s blik werd scherper.

“Dat is niet nodig,” zei ze. “Dit is een familiezaak.”

“Mijn broer is ook familie,” antwoordde ik rustig.

Stilte.

Ik kon het voelen.

De spanning. De scheurtjes.

Ze verloren de controle.

—

En toen gebeurde het.

Niet volgens plan.

Maar misschien wel beter.

De voordeur ging open.

Voetstappen.

En een stem die ik niet had verwacht.

“Ik denk dat dit gesprek niet compleet is zonder mij.”

Iedereen draaide zich om.

Wesley stond in de deuropening.

Niet alleen.

Achter hem stond een vrouw in een nette jas, met een map in haar hand en een rustige, professionele blik.

“Wie is dit?” snauwde Martha.

De vrouw stapte naar voren.

“Mijn naam is Laura De Vries,” zei ze kalm. “Ik ben juridisch adviseur. Ik ben hier op verzoek van mevrouw Bridget.”

Ik stond langzaam op.

Wyatt keek me aan alsof hij me voor het eerst zag.

“Wat is dit?” vroeg hij.

“Voorzichtigheid,” zei ik.

Lees verder op de volgende pagina