Ze hadden dit voorbereid vóór de bruiloft.

Niet na.

Vooraf.

Ik schoof het papier iets naar me toe en keek Patricia recht aan.

“Je bent hier gisteren niet spontaan gekomen,” zei ik rustig. “Dit lag al klaar voordat wij trouwden.”

Ze glimlachte weer.

Diezelfde gecontroleerde glimlach.

“Vooruitdenken is geen misdaad, Claire.”

Ethan liep naar de tafel en trok het document naar zich toe. Zijn ogen scanden de pagina’s sneller en sneller, tot hij plots stopte.

Zijn gezicht veranderde.

Echt deze keer.

Geen irritatie meer.

Geen verwarring.

Maar iets wat leek op ongeloof.

“Dit is niet alleen een overdracht,” zei hij langzaam.

Hij keek op.

“Dit is een volledige controleclausule.”

Patricia haalde haar schouders op.

“Het bedrijf blijft binnen de familie. Dat is normaal.”

Maar Ethan schudde zijn hoofd.

“Nee,” zei hij scherp. “Dit is geen familieconstructie. Dit is een overname zonder toestemming van de eigenaar.”

De notaris, meneer Bellamy, schoof ongemakkelijk heen en weer.

“Ehm… als ik mag—”

“U mag nog niet,” onderbrak Ethan hem zonder zijn blik los te laten.

De kamer werd zwaarder.

Ik voelde het nu ook.

Dit ging niet meer over misverstanden.

Dit ging over intentie.

Ik keek naar Patricia.

“Wie heeft dit opgesteld?” vroeg ik.

Ze zweeg een seconde.

Te lang.

En dat was genoeg.

“Je advocaat?” probeerde ik.

Haar blik verschoof heel even.

Een fractie.

Maar Ethan zag het ook.

Hij pakte zijn telefoon.

Lees verder op de volgende pagina