De stilte aan de andere kant van de lijn werd zwaarder dan ik had verwacht.

“Wat bedoel je, mam?” vroeg Ethan uiteindelijk, maar zijn stem klonk niet langer zelfverzekerd. Eerder… onzeker. Alsof hij voor het eerst niet zeker wist of hij de situatie nog controleerde.

Ik zette mijn kop koffie neer.

Langzaam.

“De ranch staat niet op jouw naam,” zei ik rustig.

“Dat is onmogelijk,” zei hij meteen. Te snel.

Ik liep naar het raam en keek naar buiten, naar het land dat in de ochtendzon lag. Het land waar ik jaren voor had gezorgd. Waar ik elke boom, elke schutting en elke waterleiding kende.

“Het is heel goed mogelijk,” zei ik.

Er volgde een korte stilte.

Toen: “Claire zei dat alles geregeld was. Dat jij het mij zou geven als het moment daar was.”

Lees verder op de volgende pagina