Ik sloot mijn laptop en bleef een paar seconden stil in de auto zitten.

Mijn handen trilden nog licht na van de spanning.

Wat ik zojuist had gedaan, voelde tegelijkertijd bevrijdend en angstaanjagend. Jarenlang had ik geprobeerd de perfecte dochter te zijn. Ik was degene die goede cijfers haalde, hard werkte en altijd klaarstond om te helpen wanneer er problemen waren.

Leo was het tegenovergestelde.

Hij leefde van impuls naar impuls en ging ervan uit dat iemand anders de gevolgen wel zou dragen.

Tot nu toe was dat vaak ook gebeurd.

Mijn ouders hadden hem telkens weer uit de problemen geholpen.

En als zij het niet konden, verwachtten ze dat ik het zou doen.

Maar vanavond was er iets veranderd.

Voor het eerst had ik besloten dat mijn toekomst belangrijker was dan hun verwachtingen.

Ik haalde diep adem en stapte uit de auto.

Toen liep ik terug het huis binnen.

Lees verder op de volgende pagina