Ik liet mijn hand over de ruwe houten muur van de hut glijden terwijl de wind buiten huilde. De temperatuur daalde snel, maar paniek was geen optie.

Paniek had nog nooit iemand gered.

Training wel.

Ik begon onmiddellijk een inventaris te maken van alles wat zich in de hut bevond. Een oude houtkachel, een stapel halfdroog brandhout, enkele dekens, een roestige gereedschapskist en een paar verlaten voorraden van vorige bezoekers.

Niet veel.

Maar genoeg.

Gavin dacht waarschijnlijk dat ik urenlang zou huilen en wachten op een wonder.

Hij kende me duidelijk niet meer.

Binnen twintig minuten had ik de kachel aan de praat gekregen. De warmte verspreidde zich langzaam door de kleine ruimte. Daarna onderzocht ik elk raam, elke plank en elke hoek van de hut.

Mijn militaire ervaring had me één belangrijke les geleerd:

Er bestaat bijna altijd een tweede uitweg.

Lees verder op de volgende pagina