Patricia staarde naar de envelop alsof die elk moment kon ontploffen.

De kleur was volledig uit haar gezicht verdwenen.

“Dat is onmogelijk,” fluisterde ze.

Rechercheur Cole bleef kalm.

“Dat zullen de onderzoekers bepalen, mevrouw Parker.”

In de wachtkamer keek iedereen nu onze kant op. Patricia, die altijd zo graag het middelpunt van de aandacht was geweest, leek plotseling te wensen dat ze onzichtbaar kon worden.

“Er moet een vergissing zijn,” zei ze snel. “Ryan zou zoiets nooit doen.”

Ik antwoordde niet.

De waarheid was dat ik dat vroeger ook had geloofd.

Jarenlang had ik Ryan vertrouwd. Ik had hem gesteund tijdens moeilijke periodes. Ik had samen met hem dromen opgebouwd over een gezin, een huis vol kinderen en een toekomst die we samen zouden delen.

Maar vertrouwen kan verdwijnen wanneer geheimen aan het licht komen.

Rechercheur Cole keek naar mij.

“Mevrouw Bennett, de kliniekdirecteur wacht op ons.”

Ik knikte.

Patricia zette een stap achteruit.

“Waar gaat dit over?” vroeg ze.

Lees verder op de volgende pagina