Ik staarde enkele seconden naar de inhoud zonder echt te begrijpen waar ik naar keek.

Bovenop lag een zorgvuldig gevouwen envelop met mijn naam erop, geschreven in Ezra’s herkenbare handschrift. Daaronder lagen tientallen vergeelde foto’s, een leren dagboek en een klein houten doosje dat door de jaren heen duidelijk veel had meegemaakt.

Mijn hart bonsde.

Waarom had hij dit aan mij nagelaten?

Ik ging aan de keukentafel zitten en opende eerst de brief.

Beste Anthony,

Als je deze brief leest, betekent het dat ik er niet meer ben. Maak je geen zorgen, ik heb een lang en goed leven gehad. Ik schrijf je omdat er iets is wat ik je nooit heb verteld.

Je hebt twaalf jaar lang boodschappen voor me gedaan. Je hebt naar mijn verhalen geluisterd. Je hebt me behandeld alsof ik ertoe deed, zelfs toen veel mensen me al waren vergeten.

Wat je niet weet, is dat jij mij veel meer hebt gegeven dan alleen hulp.

Je hebt me hoop gegeven.

Voordat ik je uitleg waarom, wil ik dat je eerst naar de foto’s kijkt.

Ezra.

Met een vreemd gevoel in mijn maag pakte ik de stapel foto’s.

Lees verder op de volgende pagina