De monteur volgde de blik van Léa zonder iets te zeggen. Hij werkte rustig verder, alsof hij niets bijzonders verwachtte. Toch bleef zijn aandacht net iets langer hangen bij het linker voorwiel. Hij knielde, pakte een zaklamp uit zijn gereedschapskist en scheen onder de auto.

Na enkele seconden kwam hij langzaam overeind.

“Mevrouw,” zei hij tegen Camille, “mag ik u iets laten zien?”

Camille liep naar hem toe. Haar hart klopte sneller, maar haar gezicht bleef kalm. Jarenlange ervaring had haar geleerd eerst te kijken en pas daarna conclusies te trekken.

De monteur wees naar een metalen onderdeel achter het voorwiel.

“Ziet u deze bout?”

Camille knikte.

“Die hoort volledig vast te zitten.”

Hij liet een kleine steeksleutel zien. Zonder enige kracht te zetten draaide hij de bout een halve slag los.

“Dat zou niet mogen kunnen.”

Hij controleerde vervolgens de andere bevestigingen.

Nog twee bouten bleken nauwelijks vast te zitten.

De monteur keek haar ernstig aan.

“Ik zeg niet dat dit opzettelijk is gebeurd. Maar dit ontstaat niet vanzelf tijdens normaal gebruik.”

Camille voelde hoe de woorden van haar zus opnieuw door haar hoofd gingen.

“Ze mag na dit weekend niet meer rijden.”

Plotseling kregen die woorden een heel andere betekenis.

Lees verder op de volgende pagina