Ze draaide zich om.

Léa stond nog steeds op de trap. Haar armen waren strak over elkaar gevouwen.

“Wat is er?” vroeg ze met overdreven onschuld.

De monteur antwoordde vóór Camille iets kon zeggen.

“De auto is voorlopig niet veilig om mee te rijden.”

Heel even verstijfde Léa.

“Zie je wel?” zei ze direct daarna. “Gelukkig heb ik al vaker gezegd dat die oude wagen onderhoud nodig had.”

Camille keek haar zwijgend aan.

Niet omdat ze haar geloofde.

Maar omdat ze haar observeerde.

Léa praatte sneller dan normaal.

Ze keek nauwelijks naar de auto.

In plaats daarvan hield ze Camille voortdurend in de gaten, alsof ze wilde weten hoeveel er al ontdekt was.

Dat detail bleef aan Camille kleven.

Een uur later stond de auto in de werkplaats van de garage.

De monteur, die zich had voorgesteld als Victor, nodigde Camille uit om mee te kijken tijdens de inspectie.

“Ik wil niets overhaasten,” zei hij. “Maar als u zich ergens zorgen over maakt, controleren we alles.”

Dat stelde Camille gerust.

Ze keek toe terwijl Victor systematisch elk onderdeel naliep.

Remleidingen.

Ophanging.

Besturing.

Banden.

Na bijna veertig minuten legde hij zijn gereedschap neer.

“Ik heb iets gevonden.”

Hij hield een klein metalen onderdeel omhoog.

“Deze borgmoer lag los in de beschermplaat.”

Camille fronste.

“Kan die daar vanzelf terechtkomen?”

Victor schudde zijn hoofd.

“Dat is erg onwaarschijnlijk.”

Hij draaide zich naar haar toe.

“Ik wil niemand beschuldigen. Maar iemand heeft hier duidelijk aan gewerkt.”

Die avond logeerde Camille bij haar vriendin Nora.

Ze vertelde niet alles.

Alleen dat haar auto onverwacht naar de garage moest.

Toch merkte Nora meteen dat er meer speelde.

“Je bent stiller dan anders.”

Camille glimlachte zwak.

“Ik probeer eerst feiten te verzamelen.”

Nora knikte begrijpend.

“Dat klinkt precies als jij.”

Ondertussen stuurde Léa verschillende berichten.

Waar blijf je?

Mama vraagt waar je bent.

Lees verder op de volgende pagina