Uren later zat Victor in zijn kantoor.

Het enige licht kwam van een lamp op zijn bureau. De rest van het landhuis was stil. Te stil.

Voor hem lag een map.

Dun.

Maar zwaar van betekenis.

Zijn rechterhand, Marcus, stond tegenover hem.

“We hebben alles kunnen achterhalen wat voorlopig beschikbaar is,” zei hij voorzichtig.

Victor keek niet op.

“Vertel.”

Marcus haalde diep adem.

“Emma Carter is drie dagen geleden overleden. Officieel… een hartstilstand.”

Victor’s vingers tikten zacht op het bureau.

“Officieel,” herhaalde hij.

Marcus knikte.

“Maar er zijn onregelmatigheden.”

Nu keek Victor op.

Langzaam.

“Kijk me aan en zeg precies wat je bedoelt.”

Marcus rechtte zijn rug.

“Ze had geen voorgeschiedenis van hartproblemen. Geen medische waarschuwingen. En…” hij aarzelde even, “er zijn sporen dat ze kort voor haar overlijden contact had met iemand.”

Victor leunde iets naar voren.

“Wie?”

Marcus schoof een foto over het bureau.

Een man.

Net pak. Koude blik.

“Naam: Daniel Hargrove,” zei Marcus. “Zakelijk adviseur. Maar in werkelijkheid… iemand die vaker opduikt rond twijfelachtige transacties.”

Victor keek naar de foto.

Zijn blik werd donkerder.

“Wat had hij met haar te maken?”

Marcus schudde zijn hoofd.

“Dat weten we nog niet. Maar hij was de laatste persoon die haar levend heeft gezien, buiten haar dochter.”

Victor leunde achterover.

De stilte die volgde was zwaar.

“En het meisje?” vroeg hij.

“Geen familie in de buurt. Geen directe voogdij geregeld. Ze was… alleen.”

Victor sloot even zijn ogen.

Niet lang.

Maar lang genoeg.

Lees verder op de volgende pagina